خیلیا فکر میکنند که من ، خودِ من ، مثل نوشته هام تلخم !
اما هر روز از صبح تا شب با دوستام ، خونواده ام و هرکی باهاش در ارتباطم میگم و می خندم .
هرجا که بغضم میگیره ساکت میشم تا لرزش صدام خبر نده از سِرِ درونم.
آره من خیلی تلخم اما تنها جایی که غمامو میریزم توش وبلاگمه !
آخه من خیلی تنهام !
پس
اگه یه روزی یه جایی منو دیدین تلخیِ پستامو به روم نیارین :)
سین نوشت :
هرچقدرم تلخم اما چاییم باید شیرین باشه
کسی نیست منو به یک فنجان چای دعوت کنه ؟
